Posts tonen met het label België. Alle posts tonen
Posts tonen met het label België. Alle posts tonen

woensdag 2 oktober 2013

Noble rebel to the grain
Graanmarkt 13 | Seppe Nobels | Antwerpen

Onder dezelfde naam, op dezelfde locatie en met dezelfde chef een totaal nieuw restaurant op de kaart zetten, daar is moed voor nodig, en visie. Alles wat Graanmarkt 13 vroeger was, is het nu ook nog, maar beter, eigentijdser, jonger en lichter. Met een vernieuwde keuken die optimaal focust op seizoensgebonden kwaliteitsproducten trekt Seppe Nobels resoluut de kaart van het eigen terroir. En daarbij hoort ook de introductie van stadslandbouw als nieuw horecaconcept in de Antwerpse binnenstad.

Op het dak van het statige herenhuis waarvan elke verdieping een beleving herbergt – van restaurant en design store tot galerij en ook nog een appartement – heeft Seppe Nobels samen met Sanguisorba een stadstuin aangelegd van 40 m². Hier groeien een honderdtal kruiden, uien, groenten en fruit die dagvers in het restaurant worden verwerkt. Een verdieping lager staan twee bijenkorven opgesteld. Die zorgen niet alleen op gezette tijden voor unieke Antwerpse stadshoning, maar ook voor de nodige bevruchtingen van de gewassen in de tuin. Een restaurant met een eigen biosfeer? Graanmarkt 13 comes close.

Stadstuin met bijenkorven

Op de middag kom ik het restaurant binnengewandeld en de keuken draait op volle toeren. Er zijn inmiddels al een paar tafeltjes bezet en gedurende het volgende uur zullen dat er steeds meer worden. Het vriendelijke zaalpersoneel laat mij de keuze tussen verschillende tafeltjes en ik beslis om plaats te nemen dicht bij de open keuken. Er wordt direct een warmhoudzakje met vers brood, frisse plattekaas met fijngesneden radijsjes en olijfolie gebracht. Boter, peper en zout staan er al. Zoals elke middag bestaat de lunch uit een voorgerecht en een keuze tussen vis of vlees met enkele groentenbereidingen 'to share' (€29). 's Avonds komt er een gang en €10 bij. De lunch en het diner kunnen naar hartelust gepimpt worden met een of meerdere voorafjes die alweer worden geserveerd in porties om met twee te delen. Convivialiteit ten top voor prijsjes tussen €7 en €12.

Ik laat meteen mijn oog vallen op de terrine van varkenspoot waarvan een royale fijngesneden portie op tafel komt met chips en pickles-ijs. Een perfecte fris-zure opener van de maaltijd en een mooie pairing met de zoet-rinse kruidigheid van het bier. Nog even mijn keuze voor de Pieterman doorgeven – er was ook nog jonge eend – en we steken van wal.

        varkenspoot | chips | pickles-ijs                   ossenstaart | hoeve-ei | warmoes | spitskool

Een bord met zalig zachtgegaarde ossenstaart wordt ingezet met een gepocheerd hoeve-eitje, gestoofde warmoes en een espuma van spitskool. Een mooie combinatie van zachte smaken en texturen met toch voldoende pit van de groenten om het spannend te houden. Het ossenstaartvlees kruidde ik even bij met wat zwarte peper, but that's just my own spicy self. Een propergemaakt bord vertrok richting plongeur.

Als hoofdgerecht kreeg ik twee mooie stukken filet van Pieterman, op de plancha gebakken, met gegrilde jonge prei, tuinboontjes, courgette en een diepsmakende jus van tijm. Daarbij komen nog twee kommetjes met groentenbereidingen. De eerste combinatie bestaat uit kort gegrilde zandwortels die ook verwerkt zijn tot een intense creme en kort aangezette artisjokken. De tweede combinatie bevat boontjes, bos- en veldpaddenstoelen. Dit is een perfecte vertaling van het nog-geen-herfst-geen-zomer-meer-gevoel waarmee ik was opgestaan. Beide groentenbereidingen zijn afgewerkt met kruiden uit de daktuin. Daar had de bediening gerust wat meer de nadruk mogen op leggen.

zandwortel | Pieterman | boontjes & paddenstoelen

Dat Nobels Pieterman serveert is tweemaal raak. Ten eerste vraagt de behandeling van deze vis met zeer giftige rugvinnen wat vakkennis en ten tweede sluit hij hiermee volledig aan bij de beweging van de North Sea Chefs die de bijvangst gastronomisch willen opwaarderen. Een mooie sollicitatie voor het lidmaatschap, zo lijkt me.

De lunchcombinatie zorgt voor een voldaan maar licht gevoel. Zestig tot zeventig procent van de borden bestaat immers uit groenten. Niet verwonderlijk dat Graanmarkt 13 onlangs een felbegeerde nominatie binnenhaalde als Beste Benelux Groentenrestaurant 2014.

Tegen mijn principes in ga ik overstag en laat nog een dessert aanrukken. Een stukje citroentaart afgewerkt met braambessen, crumble en yoghurtijs. Met deze afsluitende frisse zuurtjes is de cirkel rond.

citroentaart | yoghurtijs

Vandaag is Graanmarkt 13 meer dan ooit een van mijn favoriete adresjes in Vlaanderen. Met de unieke locatie, de stadstuin en de bijenkorven als setting werkt Seppe Nobels hier met passionele creativiteit en een innemende persoonlijkheid aan zijn signatuur op het ritme van de seizoenen. The flavour of happiness, indeed.

[Edward Vanhoutte]

Datum bezoek: 20 september 2013

Graanmarkt 13 – Seppe Nobels | Graanmarkt 13 | 2000 Antwerpen | België | +32 03 337.79.91| Lunch 12u.-14u.30 & Diner 18u.30-22u. Gesloten op maandag & zondag | http://www.graanmarkt13.be | facebook: /Graanmarkt13

donderdag 23 mei 2013

What's a King without a Crown ho?
Burg 9 | Brugge

Waar ooit de pooltafel van de naburige Ierse Pub stond, is nu Burg 9 gevestigd, de jonge zaak van Kristof de Kroon en Silke Van Quathem. Hij in de keuken en zij in de zaal. Zo hoort het tegenwoordig in de jonge horecazaken die nieuw leven blazen in de Brugse binnenstad. En alsof er maar één interieurontwerper in de streek woont, is de inrichting ook hier zeer herkenbaar van Lieven Musschoot: een sobere, moderne aankleding met respect voor het authentieke kader. Dichter bij de kern van alles kan je moeilijk zitten. En dat beseffen ook chef Kristof en gastvrouw Silke die een jaar geleden de zoektocht aanvatten naar een pure keuken en een warme gastronomische ervaring. Daarvoor halen ze, dwars tegen de heersende trend in, het gesteven linnen uit de kast, wat de vlotte zaak een apart cachet geeft.

Bij een frisse Hendrick's gin als aperitief stelt de gastvrouw mij het menu voor. Ze brengt als knabbeltje een tapenade en grissinistokjes mee. Ik ga resoluut voor het driegangen lunchmenu (€33), maar vraag of ik het voorgerecht mag vervangen door een bereiding van de kaart waarop mijn oog is gevallen. Dat blijkt geen probleem te zijn, en dat is fijn.

Vooraf word ik getrakteerd op een garnaalkroketje, een knolseldersoepje en een merengue van rode biet met vulling van bloedworst. Kernachtiger had de chef zijn keuken niet kunnen introduceren: lokaal, productgericht, eenvoudig en inventief. Vooral de merengue is een statement en smaakt als een ode aan de überbeenhouwer met het weke hartje die op een boogscheut van hier onder het machtige Belfort de eeuwigheid staat in te turen.

In hetzelfde thema komt een royale portie perfect gegaarde risotto met selder op tafel, getooid met twee mooie stukjes gelakt buikspek en enkele plakjes truffel. Onder het buikspek ligt een eidooiertje verborgen dat de smeuïgheid van de risotto komt versterken. Alhoewel de zwarte truffel een mooie garnituur is, levert het geen gastronomische meerwaarde op in dit gerecht omdat het niet kan opboksen tegen de krachtige zout-zoete smaak van het buikspek. Ondertussen heb ik, zo vlak voor de lente, een Ramée laten aanrukken om de maaltijd te vergezellen. De lichte pepertoets van dit amberkleurig biertje combineert mooi met de gerechten.

Als hoofdgerecht krijg ik drie bereidingen van lam: rosé gebakken, als gehaktballetje en als kroketje 'tajine style'. Het vlees wordt begeleid door enkele structuren van wortel, fondant aardappeltjes en geitenkaas. Het subtiele spel tussen een gedoseerd gebruik van Oosterse specerijen en het zuurtje van de geitenkaas maken dit gerechtje spannend. De mange touts brengen wat kleur in het geheel maar de combinatie met wat vroege groene kruiden hadden dit gerecht helemaal àf kunnen maken.

Volledig in lijn met de optie voor het gesteven linnen geeft de gastvrouw een coup de torchon mét witte handschoen. Al bij al een vreemde ervaring in dit moderne kader.

Als dessert wordt een klassieker geserveerd: versgedraaid vanille-ijs, chocoladesaus en room. De vaste hand van chef De Kroon zorgde ervoor dat het ijs niet te zoet is en mooi aansluit bij de licht-bittere toets van de chocoladesaus. Mooi! Een ijskristalletje hier en daar niet te na gesproken.

Bij de thee komen nog wat zoetigheden zoals een madeleine, een cuberdon en een praline.

Dit was ontegensprekelijk een van de betere lunches die ik in Brugge (en daarbuiten) had: een eerlijke inventieve productkeuken met mooie porties aan tafel én correct geprijsd. Fris en zonder honger breng ik nog snel een bezoekje aan de keuken vooraleer ik me via de mooie bar weer naar buiten begeef. Zowel bij het binnenkomen als nu bij het buitengaan is die bar leeg, maar dat zal wel aan het middaguur gelegen hebben. Niettemin heeft deze bar, samen met het fantastische binnenterras heel wat potentieel als lokker voor het restaurant, en dat hebben Kristof en Silke ook begrepen. Na mijn bezoek introduceerden ze niet alleen een goedkopere lunchformule aan €23,50, een aantrekkelijk geprijsde marktmenu aan €35 voor het dineren een kaart met telkens vier voor-, hoofd- en nagerechten, ze serveren nu ook heel wat wijnen per glas en kleine gerechtjes zoals garnaalkroket (€7,50), paëlla (€9) en Marokkaanse gehaktballetjes (€6) in de bar.

Hiermee positioneert Burg 9 zich niet alleen in het hippere segment van de Brugse restaurants, het bewijst ook dat Kristof de Kroon en Silke Van Quathem als horeca-ondernemers flexibel inspelen op wat er leeft in de koning der kunststeden.

Keep it poppin' like hot grease, Crown!

[Edward Vanhoutte]

Datum bezoek: 10 maart 2013

Burg 9 – Kristof de Kroon | Burg 9 | 8000 Brugge | België | +32 50 33 35 99 | Lunch 12u.-14u. & Diner 19u.-21u.30. Gesloten op dinsdag. Zaterdagmiddag enkel op reservatie. | http://www.burg9.be | facebook: /burg9

vrijdag 26 oktober 2012

Beperkte kaart
L'île d'Anvers - Peter Cardoen | Antwerpen

Op zaterdagavond heb ik gereserveerd in restaurant L'île d'Anvers op het Antwerpse eilandje. Het restaurant is sober aangekleed en zit gezellig vol. De vriendelijke jongedame die mij verwelkomt, leidt mij naar het enige vrije tafeltje dat voor twee personen is ingedekt. Het valt me op dat de tafeltjes wel erg dicht bij elkaar staan en al heel snel krijg ik last van de helse akoestiek. Mijn hoogsensitieve ik kan alle gesprekken in het hele restaurant volgen. Als de dienster mij de menukaart brengt en vraagt of ik voor het Groupon-menu heb gereserveerd, zie ik mijn kans schoon. Blijkbaar heeft ze mij aan een verkeerd tafeltje geparkeerd, en hoewel ze mij verzekert dat dat geen probleem is, sta ik gewillig mijn tafeltje af en verhuis ik naar de bovenverdieping waar het pakken rustiger is. In de loop van de avond zal er naast mij nog één koppeltje op deze bovenverdieping plaats nemen, zonder dat ik getuige moet zijn van hun intieme gesprekken. Beneden blijft het de hele avond volle bak.

De beperkte kaart verraadt de Franse roots van chef Peter Cardoen die zijn tienerjaren in Zuid-Frankrijk sleet en afstudeerde aan de hotelschool van Souillac. Voor mergpijpjes (12€) ben ik altijd wel te vinden maar mijn gastvrouw moet me helaas teleurstellen: die zijn op. Evenals de mosselen die als escabeche (14€) en als mosselen natuur (19€) op de kaart staan. Dat laatste is een beetje vreemd middenin het mosselseizoen. Een succesvolle verkoop tijdens de lunch kan ook de reden niet zijn, want het restaurant is op zaterdag enkel 's avonds open. Ik troost me alvast met een Gin Boudier Saffron als aperitief terwijl ik de kaart opnieuw bekijk. In het glas komt een genereuse portie oranjekleurige gin die van uitzicht nog het meeste doet denken aan lichtbruine rum. Ik nip van het glas en ik proef saffraan en venkel met een zoete florale ondertoon. Met de Fever Tree Tonic erbij krijg ik een geslaagde gin tonic.

Mijn oog valt op de rundscarpaccio van wit blauw rund met een truffeldressing (13€) als voorgerecht en de pluma de lomo de Batalé (Spaans Duroc varken), 14 uur gegaard met 'fleur de thym' en primeurgroenten (25€) als hoofdgerecht. De pluma de lomo is Cardoens signatuurgerecht en die wil ik al een hele tijd eens proeven. Omdat beide gerechten ook in het marktmenu (40€) zitten, bestel ik dat. Krijg ik er nog een soepje en een dessert bij. De lieve serveerster komt mijn bestelling opnemen en vertelt bijna gegeneerd dat de gaspacho uit het menu vervangen is door een consommé met puree van rode bonen en dat de gemarineerde aardbeien vanavond een chocolademoelleux is geworden. Omdat een marktmenu nu eenmaal onderhevig is aan de markt, vind ik dat niet erg, maar het stelt wel het nut van een gedrukte kaart in dit restaurant in vraag. Met een bord dat aan tafel wordt gepresenteerd en de actuele keuzes vermeldt had ik niet eens hoeven te weten wat er allemaal niet meer op voorraad was. By the way, de Fever Tree Tonic was ook mijn tweede keuze omdat de tonic die ik eerst had gekozen... er niet meer was.

Het meisje dat mij bedient is nu wel zeer vastberaden om mij te soigneren, en samen met een sneetje paté van wilde eend met vijgenconfituur, krijg ik mijn tweede gin tonic, en nu mét schijfje citroen. Niet zonder enig leedvermaak vraag ik nog even of ze wel zeker is dat de pluma de lomo er wél is. Affirmatief.

Een mooi bord rundscarpaccio wordt ingezet, en hoewel het wit blauw rund doorgaans niet de beste smaakgarantie biedt, vormt deze carpaccio een mooie combinatie met de truffelpasta en de groene aspergeslierten. De chef heeft de truffel mooi gedoseerd zodat de zoete rundssmaak perfect tot zijn recht komt. Ik bestel hierbij een Seefbier dat in het typische vintage glas wordt geserveerd. Daarna krijg ik een diep bord heldere consommé met een pasta van rode bonen op de bodem. Een verrassende combinatie van smaak en textuur maar voor mij iets te weinig afgekruid. Ter verdediging van de chef kan ik wel inroepen dat ik een peperman ben. De pluma de lomo die daarna wordt geserveerd lost al mijn verwachtingen in. Botermals en super geconcentreerd van smaak wordt het varkensvlees vergezeld door gebakken aardappeltjes, een lekkere jus met een delicate tijmsmaak en knapperige romanesco. Dit is mijn keuken. De compositie in het bord legt alle nadruk, en terecht, op de stukjes varkensvlees, maar omdat Cardoen mede-oprichter is van Fruxino, 'de groenste verswinkel van 't stad', vind ik de hoeveelheid groentjes op het bord wat teleurstellend. Of misschien waren ze net op? Als nagerecht krijg ik een perfecte chocolademoelleux met een warme coulis van rode vruchten en een bolletje vanilleroomijs. Mooi, en in tegenstelling tot wat het dessert laat vermoeden, geen zware afsluiter.

Hoewel ik uitstekend heb gegeten en de bediening zeer charmant was, stap ik toch met een wrange nasmaak het restaurant uit. Ik kan natuurlijk een slecht moment gekozen hebben voor mijn bezoek, maar er waren teveel producten niet meer op voorraad om het nog een jammerlijk toeval te noemen. Op die manier wordt de beperkte kaart wel erg beperkt. Ik neem me voor om dit restaurant binnen afzienbare tijd nog eens te bezoeken en hopelijk mag ik mijn mening dan herzien. En dan vraag ik meteen een tafeltje boven.

Datum bezoek: 20 oktober 2012

L'île d'Anvers - Peter Cardoen | Verbindingsdok Oostkaai 3 | 2000 Antwerpen | België | +32 (0)3 226.99.09 | van maandag tot vrijdag van 12u. tot 14u. en van 18u. tot 22u. Op zaterdag enkel van 18u tot 22u. Zondag gesloten | http://www.liledanvers.be

vrijdag 14 september 2012

Bont en Puur
bonte B. restaurant | Brugge

Niets te vroeg versier ik het enige niet-gereserveerde tafeltje vooraleer de lunchmeute het restaurant bonte B in Brugge binnenstroomt. Het adresje is na verschillende recensies in magazines ondertussen bekend geraakt bij het grotere publiek, en dat is goed nieuws voor chef Bernard Bonte en partner Valerie Van Dycke. Die hebben immers kosten noch moeite gespaard om een jong en eigentijds concept naar Brugge te brengen.

De signatuur van interieurontwerper Lieven Musschoot schemert overal door en de keuze voor warme tinten en materialen - eiken tafels en koeienhuiden op de grond - draagt bij tot de huiselijke sfeer die hier heerst. De opvallende lichtobjecten zijn van het Nederlandse designermerk Moooi, lees ik in de interieurspecial van Venuez (14/2012). Ik geloof niet dat dat van enige invloed zal zijn op mijn smaakbeleving.

Hier wordt duidelijk geopteerd voor een losse, jonge, doch correcte aanpak gepersonifieerd in de zachte verschijning van gastvrouw Valerie die op grijze Converse All Stars mijn richting uitdartelt. Omdat er nog amper iemand in het restaurant aanwezig is, mag ik mijn eigen tafeltje uitkiezen. Een optie die overigens ook voor wie heeft gereserveerd is weggelegd. Ik nestel me aan het tafeltje bij het raam en heb van daaruit een mooi overzicht over de zaak die ook wanneer ze vol zit, rust uitstraalt. De gastvrouw brengt me de kaart en stelt me het lunchmenu (22 €) voor waarvan het hoofdgerecht (16€) ook apart te verkrijgen is. Vandaag is er een knolseldersoepje met spekjes en melkschuim vooraf, en het hoofdgerecht is op de huid gebakken doradefilet met aardappelmousseline, groene boontjes, shi-take en mousselinesaus. Op de kaart staan nog vier voor- en vijf hoofdgerechten waartussen een driegangenmenu (35€) en een viergangenmenu (45€) is uitgestippeld. De prijs van de voorgerechten gaat van 19 tot 23 € en de hoofdgerechten zijn geprijsd tussen 27 € voor de jonge tarbot filet met venkel, courgette, kokkels en jus van schaaldieren en 34 € voor lendefilet van Holsteiner rund met mange-tout, kruisdistelzwam en krielaardappel. Omdat het vlees vier weken werd gerijpt door Hendrik Dierendonck (Nieuwpoort), kom ik even in de verleiding, maar ik ga toch voor de lichtere lunchformule. Deze week is het op drankgebied al welletjes geweest, en om deze pure keuken goed te kunnen proeven, kies ik voor plat water. Daarbij heb ik de drankenkaart die op tafel staat niet nodig. Wel merk ik op dat er slechts twee bieren te verkrijgen zijn: Vedett en Duvel. Een haast aandoenlijk excuusduo in vergelijking tot het mooie wijnaanbod. Jammer dat hier helemaal voorbij wordt gegaan aan de meerwaarde die elegante bierreferenties deze zaak kunnen bieden. Ondertussen staat een assortiment broodjes en een mooi steriliseerpotje met huisgemaakte paté op tafel. Olijfolie, boter, peper en zout stonden er al. Het klakkend geluid bij het openen van het potje is voor de gastvrouw het sein dat ik klaar ben met mijn keuze.

Zoals gepast bij een lunchmenu, komt het voorgerecht heel snel. In mooi porselein komt de intens afsmakende knolseldersoep met krokante spekjes en zacht melkschuim. Dat de kippenbouillon zelf getrokken is, smaak je aan de beheerste zoutbalans. Dit smaakt naar meer, en helaas bedoel ik dat ook letterlijk, want de portie is net iets te klein om volop te kunnen genieten. Door het iets te voorzichtige volume komt de soep ook niet zeer heet aan tafel. Gelukkig stoort mij dat niet. De volle smaak van soep komt immers ten volle tot zijn recht bij een temperatuur die iets warmer is dan lauw. Het hoofdgerecht wordt vlot ingezet en op het bord liggen twee mooie stukjes op vel gegaarde doradefilet op een mengeling van groene boontjes en kleine shi-takes. De aardappelmousseline is hemels, en de begeleidende mousselinesaus houdt het delicate smaakcontrast tussen zoet en aards mooi in balans. De saus heeft een redelijk vaste consistentie wat het gebruik van de Thermomix doet vermoeden, maar dit geheel ter zijde. Ik ben blij dat de boontjes beetgaar zijn en dat de vis krokant gebakken is. Dat zorgt voor wat crunch in dit zachte gerecht. De smaken zitten goed, de kruiding is perfect, en het bord is net iets te snel leeg. Ook hier had de portie gerust wat groter gemogen.

De gastvrouw lijkt te weten dat ik geen zoetebek ben, en een kaart met nagerechten wordt niet gepresenteerd. Ik bestel nog een zwarte thee met melk, waarbij het weckpotthema van de amuse terugkomt. Ditmaal komt een kloeker model aan tafel met huisgemaakte marshmellows. Ik probeer een geel exemplaar. Mooi. Ook mooi is het melkkannetje waarmee het helaas onmogelijk lijkt om niet te morsen.

Bij de smaakvolle en pure keuken van bonte B is het herhalingsgevaar groot. Ik besluit dan ook om niet te lang te wachten om dit adresje ook eens 's avonds te verkennen, benieuwd als ik ben naar chef Bontes gerecht met Dierendoncks Holsteiner.

Datum bezoek: 14 september 2012

bonte B. restaurant | Dweersstraat 12 | 8000 Brugge | België | +32 (0)50 34.83.43 | gesloten op zondagavond en maandag | http://www.bonteb.be/

zondag 2 september 2012

Sushi Full Monty
Mio Sushi Restaurant | Antwerpen

Na een dagje emoshoppen - ik ben een gevoelige jongen - nestel ik mij op het terras van café de Pelikaan in hartje Antwerpen waar ik me twee Rodenbachs (33cl!) van het vat laat welgevallen en ondertussen de weekendpers doorneem. Aangestoken door het zurige roodbruine bier dat de smaakpapillen openzet, krijg ik opeens ongelofelijk veel trek in sushi. Ik sla mijn ogen op en as if by magic kijk ik pardoes uit op het sushi restaurant Mio. Tien stappen later zit ik al aan tafel, met de menukaart placematsgewijs voor me.

Mio werd een vijftal maanden geleden geopend in een pand aan de melkmarkt waar ik voorheen altijd gebiologeerd stond te kijken naar tijdschriften over legervoertuigen in het uitstalraam. Ik heb nooit begrepen dat een winkelier daar zijn geld mee kon verdienen. Dit sushi restaurant lijkt me alvast een lucratievere business te zijn. Net als bij de andere zaak van de eigenaars, het Nepalese restaurant Yeti House in de Van Arteveldestraat, werd er wellicht geen beroep gedaan op een gespecialiseerde binnenhuisarchitect om het interieur aan te kleden. Het geheel oogt wat donker en wie niet aan het raam zit, kan gerust een lampje gebruiken om in alle gemak de menukaart door te nemen. In dit restaurant geen transportbandje met gekleurde schoteltjes sushi, maar een tweezijdige menukaart op zwart glossy papier gedrukt met illustratieve foto's van de Japanse hapjes. Ik heb zin in een maki met zalm, een met tonijn en dan nog een frivoliteitje. In nigiri sushi heb ik geen trek waardoor al twee van de vijf eenpersoonsmenu's afvallen. Een hele menu zalm lijkt me ook een beetje teveel van het goede, voor surimi ben ik nooit echt te vinden, en 24 stuks vind ik dan weer wat teveel. Daarom kies ik van de kaart, kwestie van een goed idee te krijgen van de kwaliteit van de sushi in Mio. Na een korte wachttijd komt de ober mijn bestelling opnemen: een Hoso Maki Zalm (€4,70), In-Out Tonijn Cuit Avocado (€5,50) en een Futo Maki Mix (€9,20) als frivoliteitje. Omdat de beschikbare dranken niet op de menukaart vermeld staan, bestel ik veiligheidshalve een kannetje warme saké (€5,10) om de wachttijd op traditionele manier te doden, en na het geping van de microgolf wordt die gloeiend heet aan tafel gebracht. Omdat ik alleen ben, overtreed ik gulzig de Japanse beleefdheidsregels en schenk ik voor mezelf in. Bij dit traditionele aperitief komen minder traditionele bacon streaks als hapje. Wasabinootjes of kroepoek waren wat meer in het thema geweest, maar alla. Ondertussen kijk ik even rond om de gang van zaken te observeren in dit restaurant dat nu helemaal vol zit. Nu en dan komen er ook nog klanten binnen die sushi komen afhalen of die er bestellen om mee te nemen. Met één man in de zaal en één sushi chef achter de toog lopen de wachttijden logischerwijze wat op, maar na een twintigtal minuten wordt er mij een sushiplankje voorgezet met daarop 20 stuks: zes dun gerolde maki zalm, zes iets dikker en binnenstebuiten gerolde maki tonijn en acht futo maki. Op het plankje ligt verder nog een toefje helgroene wasabi en wat gepekelde gember. Een flesje sojasaus met bijhorend kommetje en chopsticks vervolledigen de levering. Tussen de sushi steken groene plastieken nepbladeren van een ondefiniëerbare plantensoort. Niet eetbaar, en dus niet functioneel en totaal overbodig. Weglaten die handel!

Omdat ikzelf nogal wat sushi workshops geef te lande, ben ik uiterst kritisch op de manier van rollen. Nori die in de sushi is gerold in plaats van er mooi rond, wijst op een onzorgvuldige chef die zijn hoeveelheden niet weet in te schatten. Maar hier is alles picco bello en zoals het hoort. Lekkere strakke stukjes met net voldoende rijst en vulling om een aangenaam mondgevoel te creëren. De Hoso Maki Zalm is de eenvoudigste en bevat enkel een mooi stukje zalm van goede kwaliteit. De inside out sushi is gevuld met een eerder vlakke tonijnsla en avocado die de juiste rijpheid heeft, en de rijst is in zwarte en witte sesamzaadjes gerold wat voor een lekkere crunch zorgt. De spectaculairste sushi, en mijn favoriet op smaakgebied, is de Futo Maki Mix. De full monty, zeg maar: tonijn, zalm, surimi, avocado, komkommer en gemarineerde radijs. Nice! Enig minpuntje is dat de sushi rijst wel wat pittiger had gemogen. Ik proefde geen typische zoet-zuur-zoute toets van de sushi se.

Mio is zeker een goed adresje voor wie in het centrum van Antwerpen een eenvoudige maar goed bereide sushi-maaltijd achter de kiezen wil steken. Niet echt een restaurant waar je uren blijft hangen, maar dat is ook niet het concept. Mooie porties, geen te ingewikkelde smaken en doenbare prijzen. Nu nog de wachttijden ietsje inkorten en dit kan een blijvertje worden.

Datum bezoek: 1 september 2012

Mio Sushi Restaurant | Melkmarkt 12 | 2000 Antwerpen | Eat in, delivery & take-away | +32 (0)3 608.33.83 | open op maandag van 17u-23u, dinsdag tot vrijdag van 11u-23u, zaterdag en zondag van 12u-23u | http://www.mio-sushi.com/

dinsdag 5 juni 2012

Till the sweat drips down your balls
Balls & Glory | Wim Ballieu

In Balls & Glory zit je zelden alleen. Wim Ballieus pop-up store & lunchresto heeft ondertussen zoveel succes dat je er moet reserveren om in één van de drie shiften een plaatsje te bemachtigen aan de gastentafel. Op de avant première van de ballentent had ik al van Wims ballen mogen proeven, maar zo'n try-out is toch nog altijd iets anders dan het echte werk. Ik dus op een zonnige woensdagmiddag voor een portie handcrafted meatballs naar de Sint-Jacobsnieuwstraat.

Een licht gestresseerde Wim Ballieu verwelkomt me en moet me teleurstellen omdat ik niet gereserveerd heb. Mij lijkt het allemaal wat overdreven om de telefoon te pakken voor een gegarandeerde portie stoemp met een gehaktbal, maar hype is hype en het zijn natuurlijk geen gewone ballen. Een beetje geambeteerd door mijn zichtbare ontgoocheling foefelt Ballieu mij een foldertje in de handen waarop het telefoonnummer staat zodat ik de volgende keer wel kan aanschuiven aan de lange inox tafel. De tafel zit inderdaad afgeladen vol met baljurken en -broeken die met veel smaak van een rond bordje zitten te smikkelen. Er zijn twee keuzes: gehaktbal met appeltjes en een met serranoham en prei. Die worden telkens geserveerd met de stoemp van de dag en twee zelfbereide sausjes. Grote kommen met felrode aardbeien op tafel vormen vandaag het toetje.

Omdat er duidelijk geen optie is om een plaatsje te bemachtigen - er staan inmiddels al wat mensen te wachten voor de volgende shift - en omdat de akoestiek van het kookatelier waar Ballieu zijn intrek heeft genomen ook niet optimaal is, kies ik voor een warme meeneembal. Die met Serranoham. Ballieu schept een royale portie warme stoemp in een isomo beker en poeft er met de hand een mooie bal op. Nu zijn de ballen wel 'handcrafted' en heb ik niets tegen wat handwerk nu en dan, maar als de handlanger van dienst gedurende de serveerbeurt tweemaal zijn vingers aflikt - ja Wim, de ballen, stoemp en sauzen zijn lekker - is het maar een kwestie van tijd vooraleer een van de klanten hier een probleem van maakt en het ballenkraam links laat liggen. Oppassen dus, vooral als je zichtbaar voor iedereen in de vitrine van je eigen restaurant annex shop staat.

De portie wordt afgewerkt met de twee warme sauzen en dan kan het deksel erop. Acht euro armer, maar een grote beker decent food rijker sta ik op straat. Het Baudelopark om de hoek lijkt mij een ideale locatie om een bank voor één te zoeken en het betere ballenwerk aan te vatten. Meteen word ik geconfronteerd met het onhandige lange formaat van de beker dat het elegant verorberen van het gerecht er niet eenvoudiger op maakt. De afhaalbal wordt ook thuis het beste gewoon op een bord geserveerd. Wie toch een ballenpicknick wil organiseren vraagt het beste bij aankoop om de bal in enkele stukken te verdelen voor die de beker ingaat. Hapt wat makkelijker weg. Geloof me vrij.

Wat me meteen opvalt is dat de meeneemportie stoemp duidelijk groter is dan wat taartjesgewijs op de bordjes in het restaurant wordt geschikt. Ik weet niet of de lunch voorziet in een repasse van de stoemp, maar met deze portie in mijn beker zal dat me worst wezen. De stoemp is lekker smeuïg, goed afgekruid en warm. De gehaktbal heeft een krokante korst van paneer en is niet al te compact: hét bewijs van deskundig handwerk. De vulling smaakt goed af en voegt een extra smaak toe aan het gerecht dat al heel wat smaken telt. Een aardbei als afsluiter had gemogen.

Over de verhoudingen is heel duidelijk goed nagedacht en vooral: het klopt. Er is voldoende vulling voor de hele bal en de gehaktbal is groot genoeg voor de portie stoemp. Samen uit, samen thuis dus. Ook op het bord (of in dit geval in de beker) een goed concept. En ook nog: wie een bal achter de molaren steekt, die heeft gegeten. Zeker weten. Authentieke powerfood met een twist. En straks de ideale maagversterker om de Gentse Feesten mee door te komen, till the sweat drips down your balls, baby.

Datum bezoek: 16 mei 2012

Balls & Glory | Pop-up store & lunchresto t.e.m. 1 september 2012 | Sint-Jacobsnieuwstraat 103 | Gent | +32 (0)9 486.776 | Open op maandag, woensdag & vrijdag van 10-15u.